Στα τέλη του 5ου µε αρχές του 4ου π.τ.ε.µ. (πριν την εποχή µας) αιώνα, απόλυτος Άρχοντας στις κραταιές Συρακούσες της Σικελίας, ήταν ο ∆ιονύσιος ο Πρώτος (πατέρας). Ανάµεσα στους κηφήνες που, πάντα, περιβάλλουν την εξουσία, ήταν και κάποιος ∆αµοκλής.
Κανονικός «γλύφτης» του Άρχοντα, τον παίνευε κι εκθείαζε, αλλά και του έλεγε πόσο ζήλευε τη θέση του, που καλά κι ωραία περνούσε, µη λογοδοτώντας και µη ελεγχόµενος. Ο ∆ιονύσιος, προφανώς µη αντέχοντάς τον άλλο, του πρότεινε: «Θέλεις, για λίγες µέρες, να καθίσεις στη θέση µου και να κυβερνήσεις το Κράτος;».
Περιχαρής, ο ∆αµοκλής, αποδέχθηκε την πρόταση και από την επαύριο στρογγυλοκάθισε στο θρόνο του Άρχοντα. Το µάτι του άρχισε να παίζει δεξιά κι αριστερά και να βλέπει Γραµµατικούς και λοιπούς να τρέχουν δώθε-κείθε στη µεγάλη Αίθουσα. Ξαφνικά, κοιτάζει προς τ’ απάνω και βλέπει µια σπάθα πάνω απ’ το κεφάλι του να συγκρατιέται από µια γουρουνότριχα. Τόσο ταράχτηκε ο ∆αµοκλής, που εγκατέλειψε το θρόνο και «τόβαλε στα πόδια».
Το µάθηµα του ∆ιονύσιου έπιασε τόπο: «Η εξουσία ασκείται πάνω σε µια “ηλεκτρική” καρέκλα». Η «∆αµόκλειος σπάθη», υπάρχει πάντα εκεί.
Αυτά, τότε, ίσχυαν για τους… ΕΛΛΗΝΕΣ.
Τώρα, στο Κράτος των Νέο-Ελλήνων: Όπως, σχεδόν σ’ όλα τα Κράτη του «∆υτικού Κόσµου», υπάρχει «Βουλευτική ασυλία». ∆ηλαδή, ο κάθε Βουλευτής – εκπρόσωπος, λέει, του Λαού – είναι στο απυρόβλητο, σε όλο το διάστηµα της βουλευτικής του θητείας, για υπαίτιες πράξεις ή παραλείψεις, που ασκούνται υπό την βουλευτικήν του ιδιότητα και, ενδεχόµενα, ζηµιώνουν το σύνολο ή ωφελούν µεµονωµένες οντότητες. (Με αυτήν την «ασπίδα», ένας παλιότερος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας – ονόµατι «Τανάκα» – που είχε αποδεδειγµένα «λαδωθεί» από την Αµερικανική εταιρεία Lockheed, µε 4,5 εκατοµµύρια δολλάρια, ουδέποτε δικάστηκε µέχρι τα 86 του, που απεβίωσε ως Βουλευτής!).
Στα «καθ’ Ηµάς»: Κάποιοι όψιµοι «∆ηµοκράτες» φρόντισαν να εξισώσουν και τους Περιφερειάρχες/Νοµάρχες και τους ∆ηµάρχους, µε τους Βουλευτές και να τους καταστήσουν κι αυτούς άτρωτους.
Σήµερα, οι Κυβερνώντες και µε την βοήθεια της «θεϊκής» αγαθοσύνης, φρόντισαν να καλύψουν ακόµα και Τραπεζικούς υπαλλήλους (∆ιευθυντικά στελέχη, βέβαια), έτσι ώστε η σε πλήρη γνώση τους χορήγηση πελωρίων δανείων – σε παντελώς αφερέγγυα φυσικά ή νοµικά πρόσωπα, χωρίς εµπράγµατες ασφαλιστικές καλύψεις, κ.λπ. – να δηµιουργήσει τεράστιες «τρύπες» στις Τράπεζες. Με αποτέλεσµα, οι µισές εξωτερικές οφειλές του Κράτους ν’ αποτελούν την ανακεφαλαιοποίηση των «συστηµικών» Τραπεζών και τα «Μνηµόνια» σε βάρος του «Ελληνικά φορολογούµενου» – εξαιρούνται όλες οι off-shore Ναυτιλιακές Εταιρείες και άλλες που έχουν µεταφέρει φορολογικές έδρες σε «παραδείσους» π.χ. Ιρλανδία, Λουξεµβούργο, κ.λπ.
Για να λέµε και «του στραβού το δίκιο»: Όταν τα δύο, βασικά «Κυβερνητικά Κόµµατα», χρωστάνε περί τα 800 εκατοµµύρια ευρώ στις Τράπεζες και αυτές «κάνουν τουµπεκί» πώς να µην τους ανταποδώσεις, των «Ευλογηµένων»;
Θεωρητικά, ο «Πιστωτής» θα έπρεπε να έχει κατάσχει τις Κρατικές χορηγίες αυτών των Κοµµάτων, να τα έχει πτωχεύσει, αφαιρέσει Σύµβολα και Τίτλους και κυνηγήσει τους διατελέσαντες Αρχηγούς τους για (δόλια;) χρεοκοπία.
Εµείς, όµως, είµαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί! «Αγαπάµε αλλήλους» (άλλους λιγότερο – άλλους καθόλου). Ας «γυρίσουµε και το άλλο µάγουλο»!
Λεωνίδας Μαγκλής
