Υπέροχα βράδια, κεριά δειλινά που σβήσαν µιλώντας,
για τα δικά µας φιλιά.
Φεγγάρια παρµένα από τις δικές µας τις µορφές.
Αστέρια, λιωµένα από τις αγκαλιές.
Βαρκάδες που ο έρωτας έκανε κουπί
και σµήνη που πέταξαν, σαν χαρταετοί.
Για πάντα θα φυλάω
τα βράδια αυτά, που πέρασαν.
Κι όµως δεν τα χόρτασε η καρδιά.
Γιούλα Καλλιά


