Γράφει η Πέγκη Φαράντου
ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – ΖΩΓΡΑΦΟΣ
www.pegifarandos.gr
Μια μέρα έμενε για να αλλάξει ο μήνας. Είχε έρθει ο Ιούλιος. Τις τελευταίες μέρες, ένας δυνατός βόρειος άνεμος έφερνε δροσιά αλλά και αναστάτωση. Οι θάλασσες είχαν σηκώσει μεγάλα κύματα, κάνοντας δύσκολο τον απόπλου αλλά και το μπάνιο. Τα δέντρα και τα φυτά λικνίζονταν στον δυνατό αέρα και έχαναν κλαδιά και φύλλα. Οι ανθισμένες βουκαμβίλιες έμεναν σχεδόν γυμνές, καθώς χάριζαν τα νέα άνθη σε δρόμους και πεζοδρόμια.
Την ίδια στιγμή, η υπόλοιπη Ευρώπη ζούσε ένα πρωτόγνωρο κύμα καύσωνα. Ειδικά οι βόρειοι λαοί, έρχονταν αντιμέτωποι με θερμοκρασίες κοντά στους σαράντα βαθμούς. Οι υποδομές ήταν αδύναμες να αντιμετωπίσουν τη θερμοκρασία. Οι δρόμοι χαλούσαν κάτω από τον δυνατό ήλιο. Τα σπίτια, κατασκευασμένα να συγκρατούν θερμοκρασία για τον χειμώνα, αδυνατούσαν να την αποβάλουν. Αυτό είχε ως συνέπεια να μη μπορούν να προστατέψουν τους ανθρώπους. Η απουσία συστημάτων κλιματισμού από παντού, έκανε τις συνθήκες ακόμη πιο δύσκολες. Χάθηκαν άνθρωποι. Απουσία κλιματισμού σε σπίτια, σε υπηρεσίες, σε σχολεία, σε εμπορικά καταστήματα, σε νοσοκομεία. Καμία ανάσα δροσιάς. Πολλοί άνθρωποι έβαφαν με λευκή μπογιά τα τζάμια των σπιτιών για λίγη προστασία από τις ακτίνες του ήλιου και τη ζέστη. Στους δρόμους, μεγάλα βυτιοφόρα με νερό, καλούσαν με μεγάφωνα τον κόσμο, να μείνει κάτω από τις αντλίες για να βραχεί. Λίμνες, ποτάμια, σιντριβάνια γέμιζαν από κόσμο, που αναζητούσε λίγη δροσιά.
Και τα ζώα βίωναν τις ακραίες θερμοκρασίες και προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Πολλά πουλιά, όπως τα χελιδόνια και τα σπουργίτια, που φτιάχνουν τις φωλιές τους στις σκεπές των σπιτιών, αντιμετώπιζαν θερμοκρασίες πολλές φορές και άνω των πενήντα βαθμών. Οι βιολόγοι παρατηρούσαν και κατέγραφαν το φαινόμενο. Πολλά ήταν τα πουλιά που εγκατέλειπαν τις φωλιές τους. Πηδούσαν από αυτές στο κενό, προκειμένου να μη ψηθούν από τη ζέστη. Στους ζωολογικούς κήπους, προσφέρονταν τόνοι πάγου σε πολικές αρκούδες, παπαγάλους, καμηλοπαρδάλεις, τίγρεις, λεμούριους και άλλα ζώα, που δυσκολεύονταν να μεταβολίσουν τη ζέστη.
Ο ακραίος καύσωνας στην Ευρώπη, δεν δημιουργεί μόνο δύσκολες συνθήκες αλλά προκαλεί και ένα ντόμινο αλλαγών. Τα εδάφη ξεραίνονται, μειώνεται και καταστρέφεται η γεωργική παραγωγή. Επηρεάζονται ή και καταστρέφονται φρούτα, καρποί, λαχανικά, σιτηρά. Η καταστροφή των καλλιεργειών επηρεάζει ευρύτερα την κτηνοτροφία, τα ζώα, τα φυτά και τον άνθρωπο.
Μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται πόσο συνδεδεμένα είναι όλα στον κόσμο και πώς το ένα επηρεάζει το άλλο. Γιατί όλα συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους σαν μια αλυσίδα.
Την ίδια στιγμή στην Αθήνα, ένας βόρειος άνεμος συνεχίζει να φέρνει δροσιά αλλά και αναστάτωση. Τα πεζοδρόμια γέμισαν με μικρά και μεγάλα κλαριά από δέντρα και ο αέρας συνεχίζει να σκορπίζει τα πεσμένα φύλλα και τα πολύχρωμα πέταλα των λουλουδιών.
Κάπου αλλού μια άλλη ιστορία μόλις ξεκινούσε… με μια πτώση. Μια διαφορετική πτώση. Μαζί με τα πολλά φύλλα που ο αέρας έριχνε από τα δέντρα και ένα μικρό κοτσύφι. Για ένα μικρό κοτσύφι, μόλις ξεκινούσε μια ιστορία.
Ένα μικρό κοτσύφι προσγειώνεται στο πεζοδρόμιο, μαζί με τα πεσμένα φύλλα που σκόρπισε ο αέρας. Οι μειωμένες του δυνάμεις δεν το βοηθούν και σύντομα βρίσκεται στο στόμα μιας γάτας. Ένας άνθρωπος βλέπει το γεγονός, διώχνει τη γάτα και παίρνει στα χέρια του το μικρό κοτσύφι. Το πουλάκι είναι πληγωμένο. Τοποθετείται σε ένα κουτάκι με λίγο νερό. Τι γίνεται τώρα; Πρώτη λύση: Αφήνουμε στο κουτάκι τροφή και νερό για να θεραπευτεί από μόνο του. Δεύτερη λύση: Προσπερνάμε το γεγονός για να ακολουθήσει τη μοίρα του. Τρίτη λύση: Ενδιαφερόμαστε και προσπαθούμε.
Η πρώτη κίνηση, ένα τηλεφώνημα. Anima, σύλλογος προστασίας και περίθαλψης άγριας ζωής. – «Καλημέρα σας. Έχουμε έναν τραυματισμένο κότσυφα, τι μπορούμε να κάνουμε;»
– «Μπορείτε να μας τον φέρετε, θα χρειαστεί ιατρική περίθαλψη και διαδικασία επανένταξης στο φυσικό περιβάλλον»
– «Ευχαριστώ πολύ!»
Μια φίλη, προθυμοποιείται με χαρά, να συνοδέψει την… αποστολή. Στον δρόμο, με το αυτοκίνητο, συζητούσαμε για το πουλάκι, ενώ προσπαθούσαμε να βεβαιωθούμε ότι είναι καλά. Έπρεπε να του βρούμε ένα όνομα. Ήταν η εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, έτσι αποφασίσαμε να ονομάσουμε το πουλάκι «Παύλο». Ο μικρός κότσυφας μεταφέρεται στο κουτάκι του, από το Ηράκλειο Αττικής στην Καλλιθέα. Μετά από κάποια ώρα, φτάσαμε στον προορισμό, Σταθμός Α’ Βοηθειών. Στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας διακρίναμε την ταμπέλα, «Αnima». Η συνοικία ήταν πυκνοκατοικημένη, οι πολυκατοικίες, η μια δίπλα στην άλλη. Μέχρι να μπούμε στον χώρο, είχαν φτάσει τουλάχιστον πέντε άνθρωποι, κρατώντας κουτάκια, με μικρά ανοίγματα για αέρα. Οι άνθρωποι της Αnima, με μεγάλη σοβαρότητα, κατέγραφαν «περιστατικά», λέγοντάς μας να μιλάμε χαμηλόφωνα, για να μην αναστατώνουμε τα τραυματισμένα ζώα.
Ήρθε και η δική μας σειρά. Το κουτάκι άνοιξε. «Σας φέραμε τον Παύλο!». Το κουτάκι μεταφέρθηκε στη γιατρό, χωρίς σχόλια. Η γιατρός εξέτασε το λαβωμένο πουλάκι. Σε λίγη ώρα, η υπεύθυνη επέστρεψε. Το πουλάκι έπρεπε να παραμείνει για περίθαλψη. «Πρόκειται για βαρύ περιστατικό, είναι πολύ τραυματισμένο, θα αρχίσει αγωγή από σήμερα», συνέχισε να λέει η υπεύθυνη, με μεγάλη σοβαρότητα. «Μπορείτε να τηλεφωνείτε για να ενημερώνεστε, για την πορεία της υγείας του, αναφέροντας τον αριθμό εισαγωγής. Αριθμός εισαγωγής 1763. Επίσης, το πουλάκι δεν είναι Παύλος αλλά Παυλίνα. Πρόκειται για μικρό αλλά ενήλικο κότσυφα γένους θηλυκού. Έτσι, η Παυλίνα, με αριθμό εισαγωγής 1763, έμεινε στο ιατρείο, μέχρι να γίνει καλά και να πετάξει ξανά στον αττικό ουρανό.
Μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται πόσο συνδεδεμένα είναι όλα στον κόσμο και πώς το ένα επηρεάζει το άλλο. Γιατί όλα συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους σαν μια αλυσίδα… και τα μεγάλα αλλά και τα μικρά.
