Γράφει η
ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΗ
Καθηγήτρια Γαλλικών- Θεατρολόγος
Ε, ναι λοιπόν έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει! Από λάθος διαγράφηκε µια ολόκληρη ζωή 50 χρόνων, όλα σε έναν υπολογιστή. Άρθρα, κείµενα, προσωπικά γράµµατα αγανάκτησης και θυµού. Όλα εκεί. Φωτογραφίες, ταξίδια. Ασκήσεις και εργασίες µαθητών, προσωπικά projects. Όλα διαγράφηκαν. Από µια επιπολαιότητα. Από ένα λάθος. Μου έλεγαν οι µαθητές µου όταν τους το είπα ότι µου συνέβη αυτό «καλά κυρία αν µου συνέβαινε αυτό θα είχα πάει εκεί στο απέναντι δέντρο να κρεµαστώ».
Εγώ ένοιωθα να αδειάζω. Ένοιωσα µια τεράστια µοναξιά, σαν να έχανα έναν δικό µου άνθρωπο. Για να παρηγοριέµαι, θυµόµουν εκείνους τους µοναχούς από το Θιβέτ κάποτε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι που µε κάποια µεγάλα καλάµια «ζωγράφιζαν», τρόπον τινά, φυσώντας χρωµατιστές σκόνες πάνω σε µια τεράστια επιφάνεια και δηµιουργούσαν έναν τεράστιο, πολύχρωµο και µε λεπτοµέρειες πίνακα, µιαν υπέροχη ταπετσαρία ζωγραφισµένη µε σκόνη. Το έργο αυτό το εκπονούσαν πολλές ηµέρες έως την τελευταία µέρα που το µετέφεραν όλοι µαζί µε προσοχή έξω στον υπαίθριο χώρο και του έδωσαν µία να σκορπιστεί η σκόνη στον αέρα. Όταν το είδα αυτό έµεινα άφωνη. Σοκ.
Τι είµαστε; Τίποτα! Ό,τι κάνουµε τι νοµίζουµε, ότι θα µείνει στην αιωνιότητα; Όχι βέβαια! Τίποτα δεν µένει στην αιωνιότητα γιατί και αυτή δεν υπάρχει. Αυτή την εγγραφή µε µαταιοδοξία επιχειρεί ο άνθρωπος θέλοντας να προβάλει το είδωλό του σ’ έναν καθρέφτη αθανασίας. Απλά ∆ΕΝ γίνεται!
Το dust to dust ισχύει για όλα. Οι Κινέζοι την έστειλαν στο σύµπαν τη δηµιουργία τους. Κάθε κόκκος σκόνης βρήκε τον δικό του προορισµό. Άλλος πάνω στα φύλλα των δένδρων, άλλος στα πεζούλια, άλλος στον υπόνοµο µαζί µε τη στάχτη του Ηλία Πετρόπουλου συναντήθηκαν σε κάποιο υπόνοµο του Παρισιού, άλλος µέσα στο δοχείο νερού για τα αδέσποτα της γειτονιάς. Ο κάθε κόκκος βρήκε τον προορισµό του. Μετά διαλύθηκε µετουσιώθηκε.
Εγώ, µε τη λάθος κίνηση γέµισα τον κυβερνοχώρο µε σκόνη, µε προσωπικά σκουπίδια που µπορεί να έχουν µετουσιωθεί σε κάτι άλλο, σε διαδικτυακή λάσπη ή να λειτούργησαν ως λίπασµα στα διαδικτυακά αγριόχορτα ή λουλούδια. Το σίγουρο είναι ότι όταν κάτι χάνεται από κάπου, κάπου αλλού βρίσκεται, σε κάτι που ίσως θεωρούµε ανυπαρξία, αλλά που βέβαια δεν είναι. Η ύλη σε όποια της µορφή θα υπάρχει, χαµένη για εµάς, σκουπίδι για κάποιον άλλον, µετουσιωµένη ύλη για κάποιον επόµενο.
Μια σκόνη είµαστε και εµείς σε ένα διαδικτυακό, ανεξέλεγκτο, απροσδιόριστο και απεριόριστο χωροχρόνο, χωρίς να µπορούµε ν’ αντιληφθούµε αν είµαστε εµείς η φθορά του ή αυτός η δική µας.
∆εν κρεµάστηκα σε κανένα δένδρο, το απέφυγα, εξάλλου έχω και άλλες φορές µηδενίσει το κοντέρ στη ζωή µου, βέβαια θα παραδεχτώ ότι όσο µεγαλώνεις αυτό γίνεται πιο δύσκολο. Ήταν ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνηµα, µια γέννηση εκ νέου, µια επανατοποθέτηση, αναθεώρηση της ζωής από την αρχή. ∆εν µπορείς όλα να τα επανακτήσεις, αλλά µπορείς λίγο λίγο να θυµηθείς όσα πράγµατι σε ενδιαφέρουν και πάνω εκεί να στηρίξεις µια νέα αρχή, όπως τη φαντάζεσαι.
Αυτή είναι η ζωή και η απώλεια µνήµης είναι το ίδιο ακριβώς, µια διαγραφή ακούσια που όµως ανοίγει το χώρο, δίνει άλλες διαστάσεις για νέο ξεκίνηµα. Το να µένει κάποιος προσκολληµένος στο παρελθόν, σε τι συνήθιζε να έχει, είναι µεγάλο λάθος και παραπάτηµα και η εµπειρία µου, µου έχει δείξει ότι δεν οδηγεί σε καλή έκβαση. Σε αυτό εξάλλου βασίζεται και η συγχώρεση, προσπερνώ, αποκαθιστώ µέσα µου και συνεχίζω. Ακριβώς ό,τι έκαναν και οι Κινέζοι µε τον πίνακα και την πολύχρωµη σκόνη του.
