Σήµερα αδελφέ θα ήθελα να σου χαρίσω την Λευτεριά της Κύπρου, ως δώρο στην µνήµη σου, αλλά δυστυχώς τα δικά µου τα «ΘΕΛΩ», όπως και η δική σου «ΘΥΣΙΑ» ΕΧΑΘΗΚΑΝ στην σκοπιµότητα των ΣΧΕ∆ΙΩΝ της Νέας Τάξεως και της Παγκοσµιοποιήσεως.
Αδελφέ, δέξου σε παρακαλώ αυτά τα λίγα λόγια της ψυχής µου, ως δώρο, της τιµής σου. Για σήµερα, µε συγχωρείς, αυτά µονάχα έχω να σου προσφέρω. Αύριο… Ίσως!!! Ελπίζω!!! Ακόµα ελπίζω πως θ’ αστράψει ξανά το ΦΩΣ του Ελληνισµού!!! Ελπίζω αδελφέ, ακόµα ελπίζω!!!
Ωδή
Μέρα µηδέν τό έλαβες τό µήνυµα εκείνο
τό χαραγµένο στων αλύγιστων ηρώων µας τήν µνήµη
µέ του δίκιου τους τήν λάµψη.
Καί στην οµίχλη απ’ τό χθές, µέσα στην θύµησή σου,
ως σάλπισµα εξέγερσης πελώριο ξεπροβάλει
τής νιότης σου τό όραµα που στένεψε τόν χρόνο.
Ξάφνου η καρδία σου τράνεψε κι απλώνοντας τά χέρια
πλάτυνες τούς ορίζοντες κι ύψωσες στά ουράνια
της σκλάβας Κύπρου τήν κραυγή:
« Τούρκε, Αττίλα φονευτή, δέν σου ανήκει τούτ’ η γή! »
Έτσι ενόγαγες εσύ τήν Λευτεριά
κι έγινες θρύλος, ύµνος µας τρανός κι υπόσχεση αντάµα
νά πληρωθεί του έθνους µας το ακριβό τό τάµα.
Κι εµείς, κρατώντας ταπεινά ως µόνο φυλαχτό
τήν καύτρα του τσιγάρου σου που κρέµοταν στά χείλη,
σαν πυροκόκκινη φωτιά σέ Λευτεριάς καντήλι,
ως ακριβό θυµίαµα τήν ώρια θύµησή σου
καί σαν τό θείο άγιασµα τό αίµα της πληγής σου,
παρουσιάζουµε σεµνά τά όπλα της ψυχής
καί σου ευχόµαστε θερµά µ’ ένα λεπτό σιγής:
« Καλό ταξίδι Σολωµέ! Πήγαινε στο καλό.
Εµείς σέ συντροφεύουµε µέ ένα ευχαριστώ!
Σ’ ευχαριστούµε όλοι εµείς, της ελπίδας η γενιά
που κέρδισε µιά µατωµένη σπιθαµή ελευθεριά!
Σ’ ευχαριστούµε! Έχε γειά!»
Η δολοφονία του Σολωµού Σολωµού δεν ξεσήκωσε τους ραγιάδες. Ο θάνατός του απέβη άκαρπος. Ας τον τιµήσουµε εµείς µαζί µε τους ήρωές µας που έπεσαν για την Πατρίδα.
Ηθικό χρέος, ένα αφιέρωµα στη µνήµη του.
Οδυσσέας Τηλιγάδας
Από την ποιητική συλλογή «ΚΡΑΥΓΗ»
