Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Στο όμορφο νησί της Θάσου, δύο ζωηρά καβούρια κι ένα γκριζωπό κοχύλι, απολαμβάνουν τη δροσιά της γαλήνιας θάλασσας σιγοτραγουδώντας. Κάθε λίγη ώρα, η χαρωπή παρέα βγαίνει στα ζεστά βότσαλα της παραλίας, λιάζεται, γελά, χοροπηδά, βουτά ξανά στη θάλασσα και εκεί… «συνεδριάζει» με περίσσια σοβαρότητα. Το κοχύλι ανοίγει λίγο το παράθυρό του, και λέει:
– «Εγώ επιμένω ότι αφού έχουμε αποφασίσει να κάνουμε αυτό το ταξίδι, να το πραγματοποιήσουμε τούτο το καλοκαίρι. Όμως εσείς φοβόσαστε… και όλο το αναβάλλουμε».
Το μεγάλο καβούρι ένιωσε προσβολή όταν άκουσε αυτά τα λόγια. Έκανε με θυμό βιαστικά δύο πλάγια βήματα, και φώναξε :
– «Εγώ δεν έχω καμιά αντίρρηση… Είμαι έτοιμος, και δε φοβάμαι τίποτα…».
Το άλλο καβούρι, συμπληρώνοντας τα λόγια του πρώτου, συμφώνησε μαζί του και το ακολούθησε, λέγοντας: – «Είμαι έτοιμος… πανέτοιμος για όλα! Φεύγουμε τώρα αμέσως! Επιτέλους, θα δω το θαυμάσιο Γαλαξίδι με τα αρχοντικά του και τα όμορφα γιοφύρια, που μόνο τα φανταζόμουν τόσον καιρό!».
Οι τρεις φίλοι, που πάντα ονειρεύονταν να ταξιδέψουν σ’ ένα άλλο μέρος εκτός από το δικό τους, και από φόβο συνεχώς το ανέβαλαν, τώρα επιτέλους κατάφεραν να συμφωνήσουν και το ταξίδι ξεκίνησε:
■ ■ ■
«Θαλασσινή περιπέτεια»
Δυο καβούρια απ’ τη Θάσο
κι ένα γκριζωπό κοχύλι
οργανώσαν κρουαζιέρα
κίνησαν για Γαλαξίδι.
Φόρτωσαν στα κέλυφά τους
για παιχνίδια δυο μπαλίτσες,
δεν ξεχάσαν τα γυαλιά τους,
ένα δέμα, τρεις βαλίτσες.
Σαν ανοίχτηκαν στα βάθια
έκαναν γιορτή στο γείσο.
Έφευγαν απ’ τα νερά τους!
Ποιος θα τους γυρνούσε πίσω;
Και φωνάξαν: «Στην υγειά μας!»
και σηκώσαν τα ποτήρια
και καθόλου δε σκεφτήκαν
πού θα βρίσκαν τα γιοφύρια.
Και συνέχισαν γλεντώντας
το τρελό – τρελό ταξίδι
κι όπως ήταν μεθυσμένοι
…βρέθηκαν στο Γαλαξίδι !
Τι χαρές ! Τι πανηγύρια!
Έφτασαν στην ξένη χώρα…
Πρέπει να τη δούνε όλη
ας μη χάνεται η ώρα.
Μπαίνοντας μεσ’ στην πλατεία
λεν’ σε μια δασκαλοπούλα:
– Όμορφο το Γαλαξίδι!..
– Όχι… Εδώ είναι η Θασοπούλα!
Ξεμεθύσαν από θαύμα
το πολύ σ’ένα λεπτό.
Τόσο ατέλειωτο ταξίδι…
Ίσως φταίει το πιοτό…
Κρουαζιέρα και μεθύσι
δεν ταιριάζουνε μαζί.
Έχασαν και τις βαλίτσες,
πάει και η μπάλα η χρυσή.
Ξεκινήσαν το κατόπι
για επιστροφή στη Θάσο.
– Νάλειπε η κρουαζιέρα
όλο μου το βιός να χάσω..
Σιγοείπε το κοχύλι
κι έκλεισε από ντροπή
το μικρό του παραθύρι
σα να χτύπησε βροντή.
Και τα δυο καβούρια πίσω συζητούν ψιθυριστά:
– Το πιοτό όλα τα φταίει
κι η βιασύνη ήταν λάθος.
Ευτυχώς που η αφεντιά μας
ξέφυγ’ απ’ το ξένο βάθος.
Πώς το πάθαμε το κάζο
και ξεμείναμε στον άσσο;
Χάσαμε όλο το βιός μας,
και γυρίζουμε στη Θάσο.
■ ■ ■
Σίγουρα λυπήθηκαν πολύ τα δυο καβούρια και το γκριζωπό κοχύλι με τη θαλασσινή τους περιπέτεια. Όμως, στα βότσαλα της Θάσου, καθώς λιάζονται και ξεκουράζονται, κάνουν τον πικρό τους απολογισμό και μετρώντας τα λάθη τους παραδέχονται:
«Αποφασίσαμε βιαστικά και επιπόλαια να κάνουμε αυτό ταξίδι, χωρίς προγραμματισμό και χωρίς σωστή προετοιμασία. Ακόμα, ήταν λάθος που πήραμε μαζί μας όλο μας το βιός, με αποτέλεσμα να χάσουμε όλα όσα είχαμε. Όμως, το σοβαρότερο λάθος μας ήταν, ότι ήπιαμε πολύ, μεθύσαμε, κάναμε τρέλες, και γλεντώντας βρεθήκαμε «στο όπου νάναι…»
Άραγε αυτό το πάθημα θα μας γίνει μάθημα; Το καλοκαίρι δεν τελείωσε ακόμα!»
Θασοπούλα: Μικρή νησίδα στη Βόρεια Ελλάδα και το Θρακικό πέλαγος. Βρίσκεται ανάμεσα στη Θάσο και τις ακτές του Νομού Καβάλας.
