Με την επιμέλεια του σκηνοθέτη Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, ο θεσμός επιστρέφει για δέκατη χρονιά στη «Νέα Ελβετία», με ελεύθερη είσοδο και ταινίες που εξερευνούν τα γεωγραφικά, κοινωνικά, πολιτικά και προσωπικά σύνορα.
Οι 10ες Κινηματογραφικές Βραδιές του Δήμου Βύρωνα ξεκινούν την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, στις 20:00, στον Δημοτικό Κινηματογράφο «Νέα Ελβετία», με ένα αφιέρωμα που διερευνά τα όρια ανάμεσα στους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τους κόσμους τους.
Η φετινή κινηματογραφική διαδρομή, με τίτλο «Σύνορα – Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω», εμπνέεται από τους στίχους του Κ. Π. Καβάφη και εστιάζει στις διαχωριστικές γραμμές που χαράσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους, είτε πρόκειται για γεωγραφικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά σύνορα είτε για αόρατα τείχη που υψώνονται στην καθημερινότητα, συχνά χωρίς να γίνονται αντιληπτά.
Με την επιμέλεια του σκηνοθέτη Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, οι προβολές θα πραγματοποιούνται από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο. Κάθε ταινία θα προλογίζεται από τον ίδιο, ενώ μετά την προβολή θα ακολουθεί ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, με τη συμμετοχή εκλεκτών προσκεκλημένων από τους χώρους του πολιτισμού και των επιστημών. Στόχος είναι να δημιουργηθεί χώρος για την ανταλλαγή απόψεων, τον διάλογο και τον γόνιμο προβληματισμό γύρω από τα ζητήματα που αναδεικνύουν οι ταινίες.
Ο Δήμος Βύρωνα προσκαλεί τους φίλους του κινηματογράφου σε μια σειρά συναντήσεων με έργα που φωτίζουν τις γραμμές που χαράζουμε τόσο στον κόσμο όσο και μέσα μας. Γιατί τα σύνορα δεν βρίσκονται πάντοτε εκεί όπου τελειώνει ένας τόπος· συχνά αρχίζουν εκεί όπου σταματά η κατανόηση του άλλου.
Το πρόγραμμα των πρώτων προβολών
Η αυλαία των 10ων Κινηματογραφικών Βραδιών ανοίγει την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026 με την ταινία «Βερμίλιο: Η νύφη του βουνού», σε σκηνοθεσία Μάουρα Ντελπέρο. Πρόκειται για ιταλογαλλική παραγωγή του 2024, διάρκειας 119 λεπτών, με πρωταγωνιστές τους Μαρτίνα Σκρίντζι, Τομάσο Ράνιο και Τζουζέπε Ντε Ντομένικο.
Το πρόγραμμα συνεχίζεται την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου με τα «Μεθυσμένα άλογα» του Μαχμάν Γκομπαντί. Η ιρανική ταινία του 2000, διάρκειας 77 λεπτών, έχει πρωταγωνιστές τους Αγιούμπ Αχμαντί, Αμενέ Εχτιάρ-Ντινί και Μαντί Εχτιάρ-Ντινί.
Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου θα προβληθεί το «R.M.N.», σε σκηνοθεσία Κριστιάν Μουντζίου. Η ρουμανική ταινία του 2022 έχει διάρκεια 125 λεπτών και πρωταγωνιστούν οι Τζούντιθ Στάτε, Μακρίνα Μπαρλαντεάνου και Μαρίν Γκριγκόρε.
Δείτε ολόκληρο το πρόγραμμα προβολών παρακάτω:
Το μήνυμα του δημάρχου Αλέξη Σωτηρόπουλου
Στον χαιρετισμό του, ο δήμαρχος Βύρωνα Αλέξης Σωτηρόπουλος σημειώνει ότι ο Δημοτικός Κινηματογράφος «Νέα Ελβετία» ανοίγει για δέκατη χρονιά τις πόρτες του, προσκαλώντας το κοινό σε ένα ακόμη ταξίδι στον κόσμο του κινηματογράφου, της τέχνης και των ανθρώπινων συναισθημάτων.
Όπως αναφέρει, οι Κινηματογραφικές Βραδιές επιστρέφουν από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο, με την επιμέλεια του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου και ελεύθερη είσοδο για όλους. Η φετινή θεματική, «Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω», καλεί το κοινό να προσεγγίσει μέσα από τον κινηματογράφο τον άνθρωπο, τις σχέσεις του με τους άλλους και τον κόσμο γύρω του. Οι ταινίες αναδεικνύουν διαφορετικές ιστορίες, οπτικές και συναισθήματα, δημιουργώντας χώρο για σκέψη, προβληματισμό και διάλογο.
Ο δήμαρχος υπογραμμίζει, παράλληλα, ότι για τον Δήμο Βύρωνα ο πολιτισμός δεν αποτελεί πολυτέλεια ή περιστασιακή εκδήλωση, αλλά δημόσιο αγαθό, δικαίωμα όλων και αναπόσπαστο κομμάτι της ποιότητας ζωής που επιδιώκεται για την πόλη. Καλεί, τέλος, τους πολίτες να συναντηθούν και φέτος στη «Νέα Ελβετία», να μοιραστούν τη συγκίνηση και τη δύναμη μιας κινηματογραφικής ιστορίας και να απολαύσουν μια ακόμη ξεχωριστή πολιτιστική εμπειρία.
Τα «Σύνορα» και οι διαχωριστικές γραμμές της κοινωνίας
Στη δική του τοποθέτηση, ο εντεταλμένος σύμβουλος Αντώνης Μποζιάρης χαρακτηρίζει τις Κινηματογραφικές Βραδιές βασικό πολιτιστικό θεσμό της πόλης για την έβδομη τέχνη. Όπως αναφέρει, ο Δημοτικός Κινηματογράφος «Νέα Ελβετία» θα υποδέχεται και πάλι το σινεφίλ κοινό κάθε δεύτερη Παρασκευή, από τις 23 Οκτωβρίου έως τις 23 Απριλίου.
Η φετινή θεματική ενότητα, με τίτλο «Σύνορα», περιλαμβάνει ταινίες που εστιάζουν στις ανθρωπογενείς διαχωριστικές γραμμές και στη σχέση τους με τον έλεγχο και την εξουσία. Εθνικά, χωρικά, πολιτικά, ταξικά, φυλετικά, πολιτισμικά, σεξουαλικά, θρησκευτικά, συλλογικά και ατομικά σύνορα διαμορφώνουν τα όρια ανάμεσα στο «εντός» και το «εκτός». Όπως επισημαίνει, πρόκειται για τείχη που άλλοτε προστατεύουν και άλλοτε περιχαρακώνουν το εσωτερικό, δαιμονοποιώντας ή εξιδανικεύοντας ό,τι βρίσκεται έξω από αυτά.
Ο κ. Μποζιάρης επισημαίνει ακόμη την αντίφαση ενός κόσμου πιο διασυνδεδεμένου από ποτέ, όπου τα σύνορα πληθαίνουν, ενώ τα προϊόντα και κυρίως τα κεφάλαια κινούνται ελεύθερα, σε αντίθεση με τους ανθρώπους. Ιδιαίτερη θέση στο πρόγραμμα έχουν οι ανοιχτές συζητήσεις που ακολουθούν τις προβολές, με προσκεκλημένους από τον χώρο του πολιτισμού και των επιστημών, μετατρέποντας κάθε κινηματογραφική βραδιά σε μια ξεχωριστή εμπειρία.
Η προσέγγιση του σκηνοθέτη Στέλιου Χαραλαμπόπουλου
Στο σημείωμά του για το αφιέρωμα, ο σκηνοθέτης Στέλιος Χαραλαμπόπουλος παρατηρεί ότι οι κοινωνίες, σε όλη την ιστορική τους πορεία, επιδόθηκαν με φαντασία και εφευρετικότητα στην επινόηση διαχωριστικών γραμμών, οι οποίες, όπως σημειώνει, δεν υπάρχουν στη φύση. Την ίδια στιγμή, θεωρεί παράδοξο ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης υψώνονται φράκτες και τείχη όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Αναφέρεται τόσο στις γκετοποιημένες αστικές ζώνες όσο και στις απομακρυσμένες περιοχές όπου λειτουργούν κέντρα κράτησης μεταναστών και προσφύγων, ανθρώπων χωρίς πολιτικά δικαιώματα. Όπως επισημαίνει, οι αόρατες ζωές πληθαίνουν γύρω μας, ενώ τα σύνορα εξακολουθούν να εξυπηρετούν τη χωροθέτηση, τον έλεγχο και την επιβολή της εξουσίας.
Παράλληλα, στο συλλογικό φαντασιακό, τα σύνορα εμφανίζονται ως μηχανισμός προστασίας, που διαχωρίζει απόλυτα το εσωτερικό από το εξωτερικό και συχνά παρουσιάζει τον «άλλο» ως απειλή. Ο σκηνοθέτης αναφέρεται στα σύνορα που επιχειρούν να διασφαλίσουν τη φυλετική καθαρότητα, διατηρούν τις ταξικές διακρίσεις, αποκλείουν τους σεξουαλικά «αποκλίνοντες» ή διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα. Υπάρχουν, όμως, και τα σύνορα που επινοεί το ίδιο το άτομο, χτίζοντας μια προσωπική φυλακή μέσα στην οποία ζει, πολλές φορές, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται.
Μέσα από τις ταινίες του προγράμματος, ο κ. Χαραλαμπόπουλος εντοπίζει διαφορετικές εκφάνσεις αυτών των διαχωρισμών. Το «R.M.N.» παρουσιάζεται ως μια τομογραφία του ρατσισμού που διαπερνά τους ανθρώπους στο περιθώριο του καπιταλιστικού παραδείσου, σε μια κοινότητα της Ρουμανίας, οδηγώντας στην κατάρρευση της πολυπολιτισμικότητας πάνω στην οποία στηριζόταν η συνύπαρξή της. Στο «Soul Kitchen», η πολυπολιτισμικότητα ενεργοποιεί φοβικά σύνδρομα και υψώνει τείχη στο ήδη αφιλόξενο τοπίο των ευρωπαϊκών μητροπόλεων. Στην ίδια κατεύθυνση, οι ταινίες «Η καταδίωξη» και «Ωραίο μου πλυντήριο» αναδεικνύουν τον φόβο ως γενεσιουργό αιτία της μισαλλοδοξίας και των προκαταλήψεων, πίσω από τις οποίες οχυρώνονται οι κοινότητες για να διασφαλίσουν την ύπαρξή τους.
Στο «Στάλκερ», τα σύνορα ανάμεσα στη γνώση και την πίστη γίνονται διαπερατά, ενώ στο «Αποκάλυψη τώρα» καταρρέουν τα όρια μεταξύ λογικής και παράνοιας μέσα στο ήδη παρανοϊκό πεδίο του πολέμου. Ο νεκρός βυθίζεται σε ένα υπαρξιακό κενό, τυλιγμένος στα οράματα της ποίησης του Ουίλιαμ Μπλέικ.
Ο σκηνοθέτης αντιπαραβάλλει ακόμη την απομονωμένη κοινότητα του χωριού Βερμίλιο στις ιταλικές Άλπεις, η οποία δοκιμάζεται στα χρόνια του φασισμού, με την πολυσύχναστη Ρώμη, την αιώνια πόλη και λίκνο της ιστορίας, στην οποία επιθυμεί να βαπτιστεί ο μουσολινικός φασισμός, όπως παρουσιάζεται στην ταινία «Η πορεία προς τη Ρώμη». Στο «Ένα, δύο, τρία», η Coca-Cola γίνεται ο δούρειος ίππος του καπιταλισμού για την άλωση του υπαρκτού σοσιαλισμού στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, ενώ η ταινία «Ένας ερασιτέχνης κινηματογραφιστής» αναδεικνύει τα εύθραυστα όρια μεταξύ πλαστού και πραγματικού.
Για πολλούς ανθρώπους, όπως σημειώνει, το όνειρο της ζωής βρίσκεται συχνά πίσω από ένα σύνορο, στην απέναντι όχθη, εκεί όπου μόνο με «Μεθυσμένα άλογα» μπορεί κανείς να τολμήσει το πέρασμα. Τέλος, στα υπόγεια, δίπλα στα λύματα, ζουν τα «Παράσιτα», τα ταξικά απόβλητα μιας κοινωνίας αφθονίας που ίσως είναι πιο ευάλωτη απ’ όσο πιστεύουμε.
Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος καταλήγει με την επισήμανση ότι ο κινηματογράφος δεν περιορίζεται σε όσα βρίσκονται εντός των τειχών: η σκοτεινή αίθουσα μπορεί, έστω και για δύο ώρες, να μετατραπεί σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα.
Πληροφορίες προβολών
-
Έναρξη: Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, στις 20:00
-
Χώρος: Δημοτικός Κινηματογράφος «Νέα Ελβετία» (Νέας Ελβετίας 34 και Σεβαστείας, Βύρωνας)
-
Ώρα προβολής: 20:00
-
Είσοδος: Ελεύθερη
Διαβάστε ειδήσεις για τα Νότια Προάστια Αττικής στο Notiesdiadromes.gr
Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook
