Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Οικονοµολόγος – Συγγραφέας της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
Παρατηρώντας τα λευκά δαχτυλάκια του µικρού κοριτσιού που είχε φωλιάσει στη µητρική αγκαλιά, στη διπλανή θέση του τρένου, η µατιά µου σταµάτησε στο όµορφο δαχτυλιδάκι, που στόλιζε το δάχτυλο του παιδιού.
Άθελα χαµογέλασα, γιατί αυτό το λεπτό από «στριφτό» χρυσό κόσµηµα, µε το γαλάζιο µατόχαντρο στη µέση για πέτρα, κάποτε, είχε ταράξει την παιδική µου ψυχή, αφήνοντάς µου αισθήµατα χαράς και λύπης ταυτόχρονα.
Ήµουν περίπου επτά χρόνων, κι ένα ολόιδιο -µ’ αυτό που έβλεπα τώρα µπροστά µου- δαχτυλιδάκι, µου είχε αγοράσει η µητέρα µου. Και ήταν το πρώτο µου στολίδι που µε γέµιζε χαρά αλλά και πονηριά, να βάζω συνέχεια το χέρι µου σε τέτοια θέση, ώστε να το βλέπουν όλοι. Βέβαια από αξία, χρυσό και τέτοια, δεν γνώριζα τίποτα.
Όµως το γεγονός ότι είχα κι εγώ ένα λαµπερό δαχτυλίδι, µ’ έκανε χαρούµενη.
Θυµάµαι ήταν ∆εκαπενταύγουστος κι από το χωριό µου ξεκίνησε για την Αγιάσο (χωριό της Λέσβου) λεωφορείο µε προσκυνητές για τη Μεγαλόχαρη. Αυτό γινόταν κάθε χρόνο και αρκετοί συγχωριανοί µου µε τις οικογένειές τους, µε πίστη και ευλάβεια πήγαιναν στην Παναγία. Μαζί τους έπαιρναν και τα φαγητά τους και µετά τη Θεία Λειτουργία και τη βόλτα στα πανέµορφα δροµάκια της Αγιάσου για τις πανηγυριώτικες αγορές, κατέληγαν στης «Παναγίας τον µπαξέ».
Εκεί κάτω από τη δροσερή σκιά των δέντρων, έτρωγαν, έπιναν, τραγουδούσαν, διασκέδαζαν και το βράδυ -µε το ίδιο λεωφορείο που είχαν έρθει στην Αγιάσο- επέστρεφαν στο χωριό τους, µε την ψυχή γεµάτη πίστη στη Μεγαλόχαρη και ευχαρίστηση για την όµορφη ηµέρα που είχαν περάσει.
Τότε -νοµίζω- ότι ο κόσµος ένιωθε τη χαρά! Γελούσε, µιλούσε, αστειευόταν, έστω κι αν τα πράγµατα δεν ήταν πάντα εύκολα. Σήµερα, δυστυχώς, η λέξη «χαρά», ολοένα και ξεθωριάζει στο λεξικό της ζωής µας.
Αποµακρυνόµαστε από τους άλλους ανθρώπους, µιλούµε λίγο, γελούµε ακόµα λιγότερο, βάζουµε και βγάζουµε συνεχώς στο πρόσωπό µας διάφορες µάσκες υποκρισίας που κρύβουν τ’ αληθινά µας συναισθήµατα, και πορευόµαστε στη «µοναξιά του πλήθους» όλοι, θαρρείς ίδιοι, σιωπηλοί και αδιάφοροι.
Εκείνη τη νύχτα έµεινα σχεδόν άγρυπνη από τη λαχτάρα του ταξιδιού της επόµενης µέρας. Φθάσαµε στην Αγιάσο και µ’ ευλάβεια, µαζί µε το πλήθος του κόσµου που είχε πληµµυρίσει την εκκλησία και την αυλή του ναού, παρακολουθήσαµε τη θεία λειτουργία.
Εγώ, παιδάκι σχεδόν επτά χρονών, χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά, έσφιγγα µε το δεξί µου χέρι τη φούστα της µαµάς µου, ενώ το αριστερό µε το ολόχρυσο δαχτυλιδάκι µου, το κρατούσα ακίνητο στο στήθος, µάλλον για να βλέπουν το στολίδι µου.
∆ίπλα µου, σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας, στεκόταν ένα κοριτσάκι της ηλικίας µου περίπου, µ’ έναν µεγάλο ροζ φιόγκο στα µαλλιά του κι έχοντας και αυτό κουραστεί -όπως κι εγώ- στριφογύριζε το κεφάλι του πέρα – δώθε, µέχρι που τα µάτια του «βρήκαν» και κόλλησαν στο δαχτυλίδι µου. Το κατάλαβα, γιατί έσκυβε κάθε τόσο µπροστά και το κοίταζε και µετά κοίταζε εµένα περίεργα, σαν κάτι να ήθελε να µου πει, και που στο τέλος το είπε, δηλαδή, έκανε την ερώτησή του σιγανά: «Τ’ ανταλλάγουµε;»
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι µου έλεγε, αλλά όταν πλησίασε κοντά στο πρόσωπό µου το χέρι του, µ’ εκείνο το φανταχτερό πανηγυριώτικο δαχτυλίδι που φορούσε, µε την κατακόκκινη µεγάλη πέτρα που άστραφτε στο φως των κεριών της εκκλησίας, ένιωσα την αναπνοή µου να κόβεται. Το κοίταζα σαν χαµένη, και το παιδί σκύβοντας τώρα πιο κοντά στο αυτί µου, ξαναρώτησε: «Τ’ ανταλλάγουµε;»
Χωρίς να µιλήσω, έκανα µε το κεφάλι το νεύµα: «ΝΑΙ!..»
Εκείνη την ώρα, ούτε σκέφτηκα τίποτα, ούτε ρώτησα κανέναν, και η µαµά µου δεν πήρε είδηση για τη «συναλλαγή» που γινόταν δίπλα της, βυθισµένη στην κατάνυξη της λειτουργίας. Βιαστικά το κοριτσάκι έβγαλε το αστραφτερό δαχτυλίδι του πανηγυριού που φορούσε και το έβαλε στην παλάµη µου, κι εγώ έβγαλα το ολόχρυσο δαχτυλίδι µου µε το γαλάζιο µατόχαντρο… και του το έδωσα.
Μέχρι που φτάσαµε στης «Παναγίας τον µπαξέ», κανείς είχε προσέξει το δαχτυλίδι µου µε την κατακόκκινη πέτρα που γυάλιζε σαν µάτι… Όταν το είδε η µαµά µου τρελάθηκε. Με πήρε παράµερα και συγκρατώντας µε δυσκολία τα νεύρα της, προσπαθούσε να µου εξηγήσει πόσο ανόητα είχα φερθεί. Τότε, έκανα ότι την άκουγα και ότι λυπόµουν, αλλά στην πραγµατικότητα το ψεύτικο δαχτυλίδι στο χέρι µου, µου έδινε µεγαλύτερη χαρά από το χρυσό, που χωρίς να ξέρω την αξία του, το αντάλλαξα µε τόση ευκολία. Μάταια ψάξαµε στην αυλή της Εκκλησίας το κορίτσι µε τον µεγάλο ροζ φιόγκο στα µαλλιά του, που σ’ ένα λεπτό απόκτησε ένα όµορφο χρυσό δαχτυλίδι!
Από τότε, όταν βρίσκοµαι στη ζωή µου µπροστά στη λέξη «ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ», σκέπτοµαι το θέµα πολύ σοβαρά. Το «Τ’ ΑΝΤΑΛΛΑΓΟΥΜΕ» του µικρού παιδιού, µ’ έχει κάνει πολύ καχύποπτη και πολλές φορές αδικαιολόγητα…
