Οι γλάροι όταν παίζουν
µε τα κύµατα γιατρεύουν τις πληγές τους
και τα φουγάρα καραβιών,
γίνονται οι φωλιές τους.
Τα πορφυρά τους δειλινά στολίζουν κολυµπώντας
και οι ακρογιαλιές τους τούς ποθούν
σαν πέσει λίγο ο ήλιος.
Στο φως του φεγγαριού χαϊδεύουν µε τα φτερά τους,
την µαύρη τούτη θάλασσα που για έβενο νοµίζουν.
Και σαν περήφανοι κοιτούν καράβια να σαλπάρουν,
τα βέλη του έρωτα τρυπάνε τα φτερά τους.
Γιούλα Καλλιά
