Γράφει η
Ελένη
Κονιαρέλλη – Σιακή
Mία από τις µεγαλύτερες γιορτές της Εκκλησίας µας, και η µεγαλύτερη Θεοµητορική γιορτή του Ορθοδόξου Εορτολογίου, είναι η Κοίµησις της Θεοτόκου. Προς τιµήν της Παναγίας, τηρείται από 1 µέχρι 14 Αυγούστου αυστηρή νηστεία κατά την οποία νηστεύουµε και το λάδι, και γι’ αυτό πολλοί την χαρακτηρίζουν και ως το «Πάσχα του Καλοκαιριού».
Σύµφωνα µε την Παράδοση, η Θεοτόκος µετέστη στους ουρανούς σε ηλικία 59 ετών. Την ειδοποίησε Άγγελος Γαβριήλ -που τον έστειλε ο Χριστός πριν τρεις ηµέρες- να ετοιµαστεί για να πάει κοντά του. Η Παναγία ανέβηκε στο Όρος των Ελαιών, που ήταν ένας ορεινός όγκος στα ανατολικά της παλαιάς πόλης της Ιερουσαλήµ, για να προσευχηθεί. Μετά ετοιµάστηκε, µοίρασε τα υπάρχοντά της, κάλεσε στο σπίτι της συγγενείς και γνωστούς, και ανήγγειλε ότι θα µεταστεί στον Ουρανό. Κάθισε στο νεκρικό κρεβάτι και ήρεµη και γαλήνια περίµενε. Την ησυχία αυτής της ώρας τη διέκοψε µια δυνατή βροντή που έφερε κοντά της τους Αποστόλους και τους Ιεροµάρτυρες. Και η Παναγία µας κοιµήθηκε! Όλοι οι παρόντες σήκωσαν µε ευλάβεια το κρεβάτι Της για να µεταφέρουν και να ενταφιάσουν την Παρθένο στη Γεθσηµανή.
Άπιστοι που συνάντησαν στο δρόµο Της την ιερή ποµπή, κινήθηκαν εχθρικά για να σπρώξουν το κρεβάτι της Παναγίας µας, αλλά αιφνιδίως τυφλώθηκαν και κάποιος άπλωσε το χέρι του επάνω της, το χέρι κόπηκε και αυτός µετανόησε αµέσως για την πράξη του και γονατιστός και µε δάκρυα στα µάτια ζητούσε συγχώρεση. Με ένα κοµµάτι ύφασµα από το φόρεµα της Παναγίας θεραπεύτηκε το χέρι του και οι άλλοι βρήκαν ξανά το φως τους. Η Παναγία ετάφη στο µνήµα της Γεθσηµανής.
Όταν έγινε η Μετάσταση της Θεοτόκου στον Ουρανό, απουσίαζε ο Μαθητής Θωµάς. Ήρθε τρεις ηµέρες µετά και ζήτησε κι αυτός να προσκυνήσει την Αειπάρθενο. Αλλά όταν άνοιξαν οι Μαθητές του Χριστού τον Άγιο Τάφο, ήταν κενός και υπήρχε µόνο το σεντόνι. Το σώµα της Παναγίας είχε αναληφθεί στους Ουρανούς! Την Κοίµηση της Θεοτόκου την γιορτάζουµε όλοι οι Χριστιανοί στις 15 Αυγούστου.
Ο Αύγουστος, αυτός ο µήνας της Θέωσης της αλήθειας, φέρνει και φέτος το λυτρωτικό µήνυµα της αγάπης για να φωτίσει το σκοτάδι της λανθασµένης πορείας της εποχής µας. Αυτός ο µήνας, ολόχρυσος και ζεστός από τις ακτίνες του ήλιου, κρύβει στην καρδιά του την γλυκύτερη εορτή του χρόνου, την Κοίµηση της Θεοτόκου που µας πληµµυρίζει µε αφυπνιστικά µηνύµατα µετάνοιας και αυτογνωσίας που φτάνουν στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής για να σβήσουν όσα ασχηµίζουν, δυσκολεύουν και βεβηλώνουν την πνευµατική µας πορεία προς την κάθαρση και την ανύψωση.
Η Παναγία µας! Το σεπτό κειµήλιο της Οικουµένης: Το «Ρόδον το αµάραντον…»
Η Παναγία µας! Το ένδυµα της ψυχής όλων και η ελπίδα ότι η Θεϊκή µορφή Της θα σταµατήσει την πτώση, την παρακµή, και θα µας απαλλάξει από τον ρύπο της αµαρτίας που µας κατατρώει. Πόσο φτωχά και ασήµαντα ακούγονται τα λόγια που ψιθυρίζουµε κάθε φορά που προσευχόµαστε στο όνοµά Της! Στον πόνο και στη θλίψη µας, µε καρδιά ανοχύρωτη, µε σκέψη άδεια και απογυµνωµένη, µε ελπίδα γεµάτη χάσµατα, µε κεραυνούς που ισοπέδωσαν τα όνειρά µας, και θρηνούµε και οδυρόµαστε µ’ αυτόν τον ορυµαγδό που µας χτύπησε, µία λέξη µόνο δεµένη στη φωνή µας, επαναλαµβάνουµε ξανά… και ξανά… «Παναγία µου… Παναγία µου…»
Κι εκείνη έρχεται! Φθάνει εκεί, γεµάτη αγάπη και πνευµατική εγρήγορση για να δώσει στα αδιέξοδα που συναντούµε στο δύσκολο δρόµο της ζωής. Κι εµείς τότε, µε ταραγµένη τη συνείδηση, γεµάτη συχνά µε λέξεις µετάνοιας, εκείνη την ώρα της συντριβής, ευχαριστούµε την Παναγία µας και ζητούµε συγχώρεση από καρδιάς για τις ανοµίες και τα πάθη µας. ∆υστυχώς όµως. Για πόσο χρόνο αναγνωρίζουµε και θυµόµαστε τη Θεϊκή Της παρέµβαση που έδωσε σωστή και ευλογηµένη λύση στην έκβαση της µάχης µας µε την αµαρτία; ∆υστυχώς, φοβάµαι για λίγο χρόνο. Για πολύ λίγο χρόνο. Κι αυτό γιατί, στην πρώτη δυσκολία που η οργή µας ξεχειλίσει, ουσιαστικά θα ζήσουµε πάλι ηττηµένοι στο κατάντηµα της ντροπής, και το πρώτο πρόσωπο που θα θυσιάσουµε άστοργα στο βωµό της αδυναµίας, θα είναι η Παναγία µας… Αυτήν θα βρίζουν πολλοί αβασάνιστα και οργισµένα. Αυτήν σαν άγνωση – γνωστή µας θα ενοχοποιήσουν και θα κατηγορήσουν για όποιο κακό τους αντάµωσε, για να ξαναθυµηθούν πάλι άλαλοι και αλαζόνες, στο έρεβος µιας επόµενης καταστροφής, για να φωνάξουν πάλι: «Παναγία µου, συγχώρεσε µε και βοήθησε µε…». Κι εκείνη, πάλι είναι Κοντά µας. ∆ίπλα µας. Μάνα όλων. Με την αγκαλιά γεµάτη βοήθεια, αγάπη, και συγχώρεση.
Την Αγία ηµέρα της Κοιµήσεως της Θεοτόκου, αναβιώνουν πολλές Παραδόσεις σε κάθε γωνιά της χώρας µας. ∆ιαβάζουµε λίγα λόγια µε συγκίνηση και πίστη, από τα πολλά έθιµα της Άγιας Ηµέρας:
- ΠΑΤΜΟΣ: Ο Επιτάφιος της Παναγίας. Στο νησί της Ορθοδοξίας και στο ιστορικό µοναστήρι της Αποκάλυψης, οι Μοναχοί κάνουν Περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας, ένα έθιµο που έχει Βυζαντινές καταβολές. Ο Χρυσοποίκιλτος Επιτάφιος περνά από τα σοκάκια του νησιού και οι πιστοί σε µια κατανυκτική ατµόσφαιρα ακολουθούν τη µεγάλη ποµπή!
- ΝΙΣΥΡΟΣ: Οι Εννιαµερίτισσες. Το Νιάµερο της Παναγίας γιορτάζεται στη Νίσυρο από τις 6 Αυγούστου. Στο έθιµο αυτό οι µαυροφορεµένες εννιαµερίτισσες γυναίκες, µένουν για εννιά ηµέρες στο µοναστήρι της Παναγιάς της Σπηλιανής, ακολουθούν ένα αυστηρό πρόγραµµα νηστείας, και κάθε ηµέρα κάνουν 300 µετάνοιες.
- ΛΕΙΨΟΙ: Ανοιξιάτικα κρινάκια ανθίζουν. Στους Λειψούς φιλοξενείται µία σπάνια και µοναδική εικόνα. Είναι η Παναγία του Χάρου. Σ’ αυτήν απεικονίζεται η Παναγία να κρατά στην αγκαλιά της τον Χριστό Εσταυρωµένο, αντί του Θείου Βρέφους. Τα κρινάκια που ανθίζουν είναι το έθιµο που κρατά από το 1943, όταν οι πιστοί τοποθετούν την Άνοιξη κρινάκια γύρω από την εικόνα της Παναγίας, τα οποία ξεραίνονται… και ανθίζουν πάλι τον Αύγουστο.
- ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ: Τα φιδάκια της Παναγίας. Είναι ένα µοναδικό φαινόµενο που εµφανίζεται κάθε χρόνο τον ∆εκαπενταύγουστο, στην Παναγία της Φιδούς στον Μαρκόπουλο της Κεφαλονιάς. Πλήθος κόσµου συγκεντρώνεται για να δει αυτά τα µικρά φιδάκια που βγαίνουν από το καµπαναριό και µεταφέρονται στο προαύλιο του ναού. Σύµφωνα µε την Παράδοση, φέρνουν τύχη στο νησί και σε όσους τα αγγίξουν.
Αµέτρητες είναι οι Παραδόσεις, οι γιορτές, τα έθιµα και οι εκδηλώσεις µε τις οποίες οι Χριστιανοί τιµούν και δοξάζουν την Κοίµηση της Θεοτόκου, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», όπως λέγεται συχνά.
Ελπίδα µας είναι, η Παναγία να φωτίζει πάντα τη ζωή µας!
