Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΝΟΤΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ – 15/07/2026
Γράφει ο Στάθης Παρασκευάς
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα είναι κάτι πολύ περισσότερο από τις παραλίες της. Είναι το μεγαλύτερο παραλιακό μέτωπο μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας και ένας χώρος που μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων κατοίκων. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Αθήνας, αλλά και μια περιοχή που για δεκαετίες αξιοποιήθηκε αποσπασματικά. Άλλοτε με εγκαταλελειμμένες εκτάσεις, άλλοτε με αποκομμένες ακτές και άλλοτε με χρήσεις που δυσκόλευαν, αντί να διευκολύνουν, την επαφή των κατοίκων με τη θάλασσα.
Σήμερα, για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, το σύνολο σχεδόν του παραλιακού μετώπου βρίσκεται σε διαδικασία αναδιαμόρφωσης. Και αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται τώρα θα επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο οι Αθηναίοι θα χρησιμοποιούν και θα βιώνουν τη Ριβιέρα για πολλά χρόνια.
Κάθε καλοκαίρι η ίδια συζήτηση επανέρχεται. Πόσο κοστίζει μια ξαπλώστρα; Πόσο ακριβή έγινε η είσοδος στις οργανωμένες παραλίες; Μπορεί μια οικογένεια να απολαύσει μια ημέρα δίπλα στη θάλασσα χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψει ένα σημαντικό ποσό;
Είναι μια απολύτως θεμιτή συζήτηση. Ίσως όμως τελικά να αποτελεί μόνο την αφορμή για ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα. Γιατί πίσω από τις τιμές των παραλιών κρύβεται μια επιλογή που θα καθορίσει την εικόνα της Αθηναϊκής Ριβιέρας για τις επόμενες δεκαετίες.
Το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας βρίσκεται ήδη σε τροχιά μεγάλων αλλαγών. Οι επενδύσεις προχωρούν, οι αναπλάσεις εξελίσσονται και μια νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται σταδιακά. Η ουσιαστική συζήτηση, επομένως, δεν αφορά τόσο το αν θα αλλάξει η Ριβιέρα, όσο το ποια φυσιογνωμία θα αποκτήσει.
Στην ουσία, διαμορφώνονται δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Η πρώτη αντιμετωπίζει τη θάλασσα κυρίως ως έναν προορισμό αναψυχής. Ως έναν χώρο που επισκεπτόμαστε κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες για μπάνιο, φαγητό, διασκέδαση ή μια ολοκληρωμένη εμπειρία φιλοξενίας. Σε αυτό το μοντέλο, οι οργανωμένες παραλίες, οι ξενοδοχειακές υποδομές, η εστίαση και οι ποιοτικές υπηρεσίες αποτελούν βασικούς μοχλούς ανάπτυξης. Είναι μια προσέγγιση που ενισχύει την οικονομία, δημιουργεί θέσεις εργασίας και αναβαθμίζει το τουριστικό προϊόν της πόλης.
Η δεύτερη προσέγγιση βλέπει τη θάλασσα διαφορετικά. Όχι μόνο ως έναν τόπο που επισκεπτόμαστε το καλοκαίρι, αλλά ως μέρος της καθημερινής ζωής. Ως έναν χώρο όπου μπορεί κανείς να περπατήσει πριν από τη δουλειά, να τρέξει ένα απόγευμα του Νοεμβρίου, να κάνει ποδήλατο ένα κυριακάτικο πρωινό του Φεβρουαρίου, να συνοδεύσει τα παιδιά του σε μια αθλητική δραστηριότητα ή απλώς να καθίσει απέναντι από το κύμα χωρίς να χρειάζεται να είναι Ιούλιος ή Αύγουστος.
Η διαφορά ανάμεσα στις δύο λογικές δεν είναι μόνο χωρική. Είναι κυρίως χρονική. Η μία ζει κυρίως το καλοκαίρι. Η άλλη φιλοδοξεί να λειτουργεί δώδεκα μήνες τον χρόνο. Οι πιο επιτυχημένες παραλιακές αναπλάσεις του εξωτερικού δεν επέλεξαν αποκλειστικά τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Κατάφεραν να συνδυάσουν την οικονομική ανάπτυξη με τη δημιουργία δημόσιων χώρων υψηλής ποιότητας. Επένδυσαν σε πάρκα, πεζόδρομους, ποδηλατικές διαδρομές και αθλητικές εγκαταστάσεις που διατηρούν ζωντανή τη σχέση της πόλης με τη θάλασσα κάθε εποχή του χρόνου.
Ίσως γι’ αυτό το The Ellinikon παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως παράδειγμα αστικής ανάπλασης. Η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται συνήθως στους ουρανοξύστες, στις νέες κατοικίες, στα ξενοδοχεία ή στα εμπορικά κέντρα. Είναι λογικό. Πρόκειται για τις πιο ορατές πλευρές της επένδυσης. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, εξίσου σημαντική. Σχεδόν σε άμεση επαφή με το παραλιακό μέτωπο δημιουργείται ένα εκτεταμένο πλέγμα δημόσιων χώρων, όπως το Sports Park, το Μητροπολιτικό Πάρκο, οι πεζόδρομοι, οι ποδηλατικές διαδρομές και οι χώροι πρασίνου. Η φιλοσοφία τους είναι διαφορετική. Δεν απευθύνονται μόνο στον επισκέπτη του καλοκαιριού. Φιλοδοξούν να αποτελέσουν μέρος της καθημερινότητας των κατοίκων, ανεξάρτητα από την εποχή.
Ο Αύγουστος δεν ήταν ποτέ το δύσκολο τεστ για την Αθηναϊκή Ριβιέρα. Το δύσκολο τεστ είναι ο Φεβρουάριος. Η επιτυχία μιας παραλιακής πόλης δεν δοκιμάζεται μια ζεστή ημέρα του Αυγούστου οπότε οι παραλίες γεμίζουν έτσι κι αλλιώς. Η πραγματική δοκιμασία έρχεται ένα συνηθισμένο πρωινό του Φεβρουαρίου. Αν τότε υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν, τρέχουν, κάνουν ποδήλατο, πίνουν έναν καφέ ή απλώς κοντοστέκονται απέναντι στη θάλασσα, τότε η πόλη έχει αποκτήσει κάτι πολύ πιο σημαντικό από έναν ακόμη ελκυστικό καλοκαιρινό προορισμό.
Μια παραλιακή πόλη δεν αποδεικνύει την αξία της όταν γεμίζει τον Αύγουστο. Την αποδεικνύει όταν παραμένει ζωντανή τον Φεβρουάριο.
Διαβάστε ειδήσεις για τα Νότια Προάστια Αττικής στο Notiesdiadromes.gr
Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook
