Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) αποτελεί «σύλληψη» ενός Γάλλου οικονομολόγου (Ζαν Μονέ) με τη βαθειά στήριξη ενός Γάλλου πολιτικού (Ρομπέρ Σουμάν). Αυτά, στο μακρινό 1951.
Την ιδέα, και την εφαρμογή της, ενστερνίστηκε και ο Σαρλ ντε Γκωλ, όταν, η χρεοκοπημένη Γαλλία, του ζήτησε τη διάσωσή της, από τις ανοησίες και ρεμούλες των πολιτικών της, το 1958. Βέβαια, ο Ντε Γκωλ είχε κατά νου ότι τα ηνία της Ενωμένης Ευρώπης θα τα κράταγε η Γαλλία – κι όχι η ηττημένη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, Γερμανία.
Θα πρέπει, εδώ, να κάνουμε μια αναγκαία αναδρομή, για να δούμε ποια ήταν τα Ευρωπαϊκά Κράτη -και ποιές οικονομικές και κοινωνικές δομές είχαν- μετά τον 1ο Π. Π.
Διευκρίνιση: Ο 1ος Π.Π. απετέλεσε έναν θηριώδη πόλεμο μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας. Οι Γάλλοι «χρώσταγαν» στους Γερμανούς, την ταπεινωτική ήττα τους κατά τον μεταξύ τους πόλεμο του 1870.
Ο 2ος Π.Π., ήταν, καθαρά, ένας «προγραμματισμένος πόλεμος» μεταξύ μιας -συνηθισμένης- εκτροπής του καπιταλιστικού συστήματος (λέγε με, Εθνικό – Σοσιαλιστικό Κόμμα, ή Αδόλφο Χίτλερ) και μιας νεοπαγούς σοσιαλιστικής εφαρμογής των εκφρασμένων -πριν 70 χρόνια- μαρξιστικών απόψεων (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, Ε.Σ.Σ.Δ.).
Τόσο στον 1ον, όσον και στον 2ον Π.Π., η συμμετοχή των διαφόρων ευρωπαϊκών κρατών, ήταν μεγάλη και καθοριστική.
Όλες οι γερμανογενείς χώρες, τάχθηκαν με τον, λεγόμενο Άξονα. Οι τέσσερις σκανδιναβικές χώρες: (Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Δανία – έστω κι αν οι Φινλανδοί δεν μιλάνε γερμανικής ρίζας γλώσσα). Οι Βαλτικές: Εσθονία (θυγατρική της Φινλανδίας), Λετονία, Λιθουανία. Οι Βελγο-Ολλανδοί, και οι μισοί Γάλλοι. Οι Τσεχοσλοβάκοι, κοντά στους Ρώσους. Οι Πολωνοί σε αμοιβαίο αμυντικό Σύμφωνο με τη Μ. Βρετανία.
Όταν λέω «όλες», σαφώς εξαιρώ τους Γερμανογενείς Ρώσους. Αυτοί, κάπου «στράβωσαν στο δρόμο»! Μετά από δύο, αποτυχημένες, επιθέσεις και πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης, ασπάστηκαν τη Χριστιανική Ορθοδοξία -το «Σχίσμα», είναι με τον Πατριάρχη Φώτιο το 1054 μ.Χ.- και αποδέχτηκαν το ελληνικό αλφάβητο για ν’ απεικονίσουν γραπτά την ομιλούμενη γλώσσα τους (Κυρίλλειο αλφάβητο – με κάποιες προσθήκες· των 32 γραμμάτων). Από τότε, οι Ρώσοι είναι στο στόχαστρο των υπόλοιπων Αγγλο-Σαξώνων. Πολύ περισσότερο, που στις αρχές του 20ού αιώνα κάνανε, πετυχημένη, επανάσταση κατά του τσαρικού καθεστώτος. [Δεν μας έφτανε, δηλαδή, η πετυχημένη επανάσταση των Γάλλων – κατά το 1789, που ανέτρεψε τους Βουρβώνους (Βασιλιάδες)].
Μαζί μ’ αυτό το τσούρμο, στον 1ον Π.Π. τάχθηκε και η Οθωμανική Αυτοκρατορία (μετέπειτα, Τουρκία). Γι’ αυτό και μετά την ήττα, έσπευσαν τα «κοράκια» – χριστιανικές, πολιτισμένες χώρες – να «διαμοιράσουν τα ιμάτια» των Οθωμανών. Η Ιταλία πήρε τη Βεγγάζη (σημερινή Λιβύη) και, ως προτεκτοράτα, την Αλβανία και τα Δωδεκάνησα, ήδη από τον πόλεμο της Ιταλίας – Οθωμανών του 1910. Η Γαλλία, ως προτεκτοράτα, τη Συρία και τον Λίβανο· η (τότε) Μεγάλη Βρετανία, τα υπόλοιπα – δηλαδή, το ανύπαρκτο (έως τότε) Ιράκ (πάμπλουτο σε πετρέλαια), την ανύπαρκτη (έως τότε) Υπερ-Ιορδανία, και να περιορίσει τη (μετέπειτα) Τουρκία, μέσω και του μεγαλοϊδεάτη Ελευθέριου Βενιζέλου.
Μετά τους εκτενείς πολέμους, συνήθως, ακολουθούν οικονομικές καταβαραθρώσεις (Βλ. και τις σημερινές επιπτώσεις των αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων). Έτσι, αντί ειρήνης, ο κόσμος έζησε το οικονομικό «κραχ» του 1928-1930. Αυτό, απετέλεσε ικανή αφετηρία για την ανάπτυξη του Φασισμού – από την Ιταλία· στην ετρουτσκική γλώσσα, σημαίνει το «δεμάτι τα ξυλάκια», που δεν σπάζουν όταν είναι όλα μαζί· «εξ ου» και το σύμβολο του Φασισμού.
Οι απονενοημένοι λαοί, όταν βρεθούν «στριμωγμένοι», αποδέχονται τα πάντα· και υπομένουν τα πάντα. Έτσι, οι Πορτογάλοι αποδέχτηκαν τη δικτατορία του Σαλαζάρ (1932-1968). Οι Ισπανοί, ψήφισαν προοδευτική δημοκρατία – με πολλούς σοσιαλιστές και πολλούς αναρχικούς. Έλα, όμως, που οι «αυτοκρατορικές / ιμπεριαλιστικές» δυνάμεις, δεν επέτρεπαν τέτοιο καθεστώς! Αποτέλεσμα: Ένας εμφύλιος πόλεμος, μεταξύ των κυβερνητικών (δημοκρατικών) δυνάμεων και των «φασιστικών» δυνάμεων του Ισπανικού Μαρόκου (Σέουτα) υπό τον Φράνκο.
Ο εμφύλιος κράτησε τρία (!) χρόνια (1936-1939). Στο πλευρό των «κυβερνητικών / δημοκρατικών» πολλοί εθελοντές απ’ όλον τον κόσμο (Διεθνής Ταξιαρχία). Στο πλευρό του Φράνκο τα θωρακισμένα (πάντσερ) των Ναζιστών και η ναζιστική (γερμανική) αεροπορία. (Από τον βομβαρδισμό της βασκικής πόλης Γκ(ου)ερνίκα -που ισοπεδώθηκε από τους Γερμανούς- προήλθε και ο διάσημος πίνακας του, εξόριστου, Πικάσσο. (Αλλοίμονο! Το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, ο Γατζώρος, η Κάνδανος και πόσα άλλα χωριά και πόλεις στην Ελλάδα, δεν είχαν έναν Πικάσσο να τ’ απαθανατίσει!).
Η Ιταλία -που στον 1ον Π.Π. ήταν με την Αντάντ (Entente)- ως κοιτίδα του μουσσολινικού φασισμού, κόλλησε με τους Γερμανούς. Οι Βαλκάνιοι: Σλοβένιοι, Κροάτες, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, έδειξαν τον πραγματικό εαυτό τους. Γερμανόφιλοι, όλοι! Λίγο παραπάνω: οι Ούγγροι και οι Αυστριακοί, δεν απέκλιναν. (Αυστριακή Μονάδα «αναδείχθηκε» στο μακελειό στα Καλάβρυτα).
Και, τελικά, τι μένει έξω από τον Φασισμό / Ναζισμό στην Ευρώπη; Πρώτη, η Σοβιετική Ένωση – κυρίως οι Ρώσοι, γιατί πολλοί Δυτικοί Ουκρανοί συντάχθηκαν με χιτλερίζοντες Πολωνούς. Δεύτερη, η Ελλάδα. Τρίτη, το κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας, που λέγεται Σερβία. Αυτές οι χώρες φάγανε το στραπάτσο!
Πάρτε το απόφαση! Αντιληφθείτε το: Η Ευρώπη, είναι -κοινωνικά και πολιτιστικά- μια «Μαύρη» Ήπειρος! Και το δείχνει κάθε μέρα! Με κάθε ευκαιρία! Απαθής στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ενεργά συμμετέχουσα στη «διαμάχη» Ουκρανίας – Ρωσίας. Το μίσος της «Ευρώπης» προς τους Ρώσους, αντιβαίνει ακόμα και τα συμφέροντα των λαών της. Γιατί, η Ρωσία είναι Ευρώπη. Γιατί, η Ρωσία είναι το πιο πλουτοπαραγωγικό κράτος της Ευρώπης. Και, παρ’ όλα αυτά, η «Δυτική Ευρώπη» πυροβολεί τον εαυτό της. Αντί να εντάξει τη Ρωσία στο σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών και ν’ αποτελέσει τη μια από τις τέσσερις υπερδυνάμεις, παραμένει στη σκιά της Κίνας, των Ην. Πολιτειών και της Ρωσίας. Σε λίγο, θα υπερκεραστεί και από την Ινδία.
Ποιά είναι τα συμφέροντα της Ελλάδας; Σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους τάχθηκε κατά των Γερμανών. Ποιά ήταν τα κέρδη αυτών των θυσιών του λαού; Οι βασιλιάδες στην Ελλάδα, ανέκαθεν ήταν ξενόφερτοι και τροχοπέδη. Το να πουλάμε, οι Έλληνες, τον «Παράδεισό» μας κομμάτι – κομμάτι είναι λύση; Η ρήση του «αμόρφωτου» Κων/νου Καραμανλή -«Ανήκομεν εις την Δύσιν»- αποτελεί πάγια δέσμευση ενός λαού;
Ήδη, από το 1824 -που αναδύεται ο υποβόσκων διχασμός- οι, λεγόμενοι, «Έλληνες» έχουν διαιρεθεί σε: ρωσικό κόμμα (οι Πολεμιστές, με τον Θ. Κολοκοτρώνη)· αγγλικό κόμμα (με τον «ανεκδιήγητο» Ιωάννη Μαυροκορδάτο, που κατέστρεψε το «Τάγμα των Φιλελλήνων»)· και, γαλλικό κόμμα (με τον Ιωάννη Κωλέττη). Με τέτοια διαίρεση, επιβλήθηκε η κλήση, από τους πολεμιστές (το ρωσόφιλο κόμμα), του Ιωάννη Καποδίστρια (φωτό αριστερά).
«Εξοντώθηκε» ο Κυβερνήτης, για τα συμφέροντα των Βρετανών. Για να «ψευτοδείξουνε» -οι Βρετανοί- δήθεν ουδετερότητα, κάλεσαν τον Λεοπόλδο του Σαξ-Κόμπουργκ (Γερμανός) ν’ αναλάβει το Βασίλειον της Ελλάδος. Αυτός, πρόβαλε «όρους» στις τρεις Δυνάμεις (Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) που δεν έγιναν αποδεκτοί, κι έτσι, ορίστηκε ο ανήλικος (κάτω των 21 ετών) Βαυαρός, Όττο (επί το ελληνικότερο «Όθων») να βασιλεύσει στη χώρα. Οι Βαυαροί (αντιβασιλιάδες και, μετέπειτα, ο βασιλιάς), τα κάνανε σκ… Αντί να στήσουνε ένα σύγχρονο (τότε) ευρωπαϊκό κράτος, στήσανε μια μαϊμού!
Κέρδος μας: Ο Βασιλικός Κήπος: το «καμαρούλα μια σταλιά». Ανάκτορο για δύο (σημερινή Βουλή)· το Πεδίον του Άρεως, για τα (τότε) ΜΑΤ· τα εξαιρετικής αρχιτεκτονικής αισθητικής τρία κτίρια της Πανεπιστημίου (Ακαδημία – Πανεπιστήμιο – Βιβλιοθήκη)· και, η κεντρική, της Αθήνας, ρυμοτόμηση. Θα μπορούσαν να ξεκινήσουν, κάποια, κτηματογράφηση – που ο Καποδίστριας είχε, ήδη, εκφράσει, λέγοντας «ό,τι ανήκε στο οθωμανικό κράτος, ανήκει, πλέον, στο ελληνικό»! Θα μπορούσαν να διαχωρίσουν τομείς εξουσίας, π.χ. υπουργεία. Θα μπορούσαν ν’ αναπτύξουν την ελληνική παιδεία, – που ο Κυβερνήτης είχε βάλει στα σκαριά. Πολλά, θα μπορούσαν. Αλλά αυτοί επεδίωξαν να περνάνε καλά, σ’ αυτή τη βαλκανοχώρα που τους έρριξαν.
Ο «ψυχρός πόλεμος»- μετά τον «θερμό» 2ο Π.Π.- διαίρεσε τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα: α) Δυτικό – καπιταλιστικό – κεφαλαιουχικό, β) Ανατολικό – μαρξιστικό – σοσιαλιστικό.
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο «κόσμους», αναπτύχθηκε ένα, σοβαρό, «κίνημα αδέσμευτων χωρών». Στη «γειτονιά μας», ήταν η Γιουγκοσλαβία του Τίτο (μέγας αντιναζιστής, παρτιζάνος, από την Κροατία). Η οικογένεια της Ίντιρα Γκάντι, που διοικούσε την πελώρια Ινδία· τους δολοφόνησαν έναν-προς-έναν· τρεις συνολικά. Η Τανζανία, με τον Νιερέρι. Η Αίγυπτος του Νάσσερ. Και η μικρούλα Κύπρος, υπό την καθοδήγηση του μεγαλύτερου Έλληνα πολιτικού του 20ού αιώνα, του εθνάρχη Μακαρίου (φωτό δεξιά).
(Ασχέτως, εάν αργότερα η «Αρσακειάς», ο χουντικός Ιωαννίδης, έδωσε εντολή να του φέρουν το «κεφάλι του Μούσκου (επώνυμο, Μακάριου) στο πιάτο»! Ποιός; Ένα «τίποτα» στην Ιστορία!
Εμείς -η Ελλάδα-, όμως, είχαμε δηλώσει – διά στόματος ενός από τους «δουλικότερους» πρωθυπουργούς της – ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν!». Όχι, στα συμφέροντά μας· αλλά, έτσι ή αλλοιώς, «εις την Δύσιν»,
Μέσω του ιδίου πρωθυπουργού (Κων/νος Καραμανλής), μπήκαμε στην Ε.Ο.Κ. και, τώρα, συναγελαζόμαστε όλα αυτά τα «φασίζοντα»- όπως παραπάνω- κράτη. «Για το καλό μου!», που λέει κι ο Μηλιώκας;
«Ανοίξτε ένα παράθυρο, να πάρουμε αέρα». Γιατί, σε λίγο, θ’ αυτοκτονούμε μαζί με τα -χωρίς ιδανικά και όραμα- παιδιά μας!
Λεωνίδας Μαγκλής
